Przykurcz Dupuytrena

Postępujący przykurcz palców ręki, rozwijający się przez wiele lat, upośledza sprawność ręki, a często obu rąk, powodując stopniowe pogarszanie się jakości życia. Przeszkadza nie tylko w pracy zawodowej ale także w wykonywaniu codziennych czynności. Istotą tej choroby jest tworzenie się nieprawidłowej blizny obejmującej rozcięgno dłoniowe – warstwę tkanek pomiędzy skórą i tkanką podskórną a pozostałymi strukturami jak ścięgna, nerwy, naczynia, mięśnie i kości ręki. Przyczyna tkwi w nieprawidłowym, przerostowym tworzeniu blizny kolagenowej, co jest uwarunkowane genetycznie. Choroba występuje rodzinnie ale nie wszyscy w rodzinie są nią dotknięci. Znacznie częściej chorują mężczyźni, kobiety zaś, jeśli nie chorują to odpowiedzialne są za przenoszenie materiału genetycznego. Choroba może powstać już w wieku młodzieńczym ale najczęściej pierwsze objawy obserwowane są w czwartej i piątej dekadzie życia. Do wyjątków należą przypadki szybko narastającego przykurczu, zwykle dotyczą ludzi młodych i niestety są to przypadki źle rokujące.

Nazwa przykurcz Dupuytrena pochodzi od wybitnego francuskiego chirurga Gillaume Dupuytrena, który przed dwustu laty opisał objawy i zaproponował sposób leczenia. Polega on na mechanicznym przerwaniu napinającej się blizny i odprowadzeniu przykurczu palców. Jest to działanie chirurgiczne a zakres zależy od stopnia zaawansowania zmian oraz oczekiwań pacjenta. Polega na operacyjnym wycięciu tkanek przerosłych na dłoni oraz na palcach i zamknięciu rany.

Zabiegi chirurgiczne obarczone są możliwością powstawania powikłań bądź zjawisk niepożądanych. Należą do nich przede wszystkim uszkodzenia nerwów palcowych (przejściowe ale czasami także trwałe), uszkodzenia ukrwienia skóry palców powodujące częściową ich martwicę a co za tym idzie konieczność zabiegów rekonstrukcyjnych. Nierzadko zdarza się, że nawet po prawidłowo przeprowadzonej operacji w niedługim czasie pojawiają się nowe ogniska w okolicy zmiany operowanej, czy na sąsiednich palcach. Powoduje to konieczność podjęcia kolejnego leczenia. W nielicznych przypadkach, kiedy ogólny stan zdrowia nie pozwala na radykalny zabieg chirurgiczny można wykonać zabieg przecięcia blizny bez jej usuwania i częściowe odprowadzenie przykurczu. Ze względu na niewielką skuteczność w zakresie poprawienia funkcji ręki jest to metoda o ograniczonym zastosowaniu, podobnie zabiegi przezskórnego nakłuwania blizny w celu jej osłabienia, ścieńczenia i w rezultacie rozerwania. Po okresie gojenia rany trwającym zwykle od 2 do 3 tygodni niezbędna jest rehabilitacja przywracająca sprawność ręce. W zależności od stopnia przykurczu, wielkości blizny jak i ogólnej kondycji pacjenta czas rehabilitacji może się wahać od kilku do kilkunastu tygodni.

Innowacyjna metoda leczenia przykurczu Dupuytrena

Istnieje też inna, nowa metoda leczenia przykurczu Dupuytrena – usunięcie blizny poprzez jej chemiczne uszkodzenie. Umożliwia to preparat, będący toksyną pochodzenia bakteryjnego, która ma zdolność niszczenia tkanki bliznowatej po wstrzyknięciu jej bezpośrednio do blizny. Działanie lityczne toksyny pozwala na osłabienie struktury blizny przykurczającej i pozwala na jej rozerwanie bez ingerencji chirurgicznej. Metoda ta jest, niestety, również obarczona powikłaniami właściwymi dla niej – jest to przede wszystkim możliwość uszkodzenia sąsiednich struktur po przypadkowym wprowadzeniu toksyny poza bliznę. Także jej skuteczność w przypadkach rozległych zmian na palcach jest wątpliwa.